Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
Δεν είναι που 'κείνο το ξημέρωμα της 14ης του Μάρτη του 1957, εσένα δε
σε βρήκε. Μεστή κι' αθάνατη η ψυχή στο άγουρό σου σώμα Ιερέ Έφηβε, το
αιώνιο ξαναξεχύθηκε να ταξιδέψει ταξίδι νωρίς. Κ' άλλωστε, νόμος της
συμπαντικής αρμονίας ακατάλυτος πως "ον οι θεοί φιλούσιν αποθνήσκει
νέος". Το 'ξερες, κυνηγώντας το Φως της δικαίωσης, πως "τα μονοπάτια που
παν' στη λευτεριά", δεν έχουν ροδοπέταλα για στρωσίδι, ποιητή. Άκανθες
σκληρές τρυπούν πάντοτε τα γυμνά πόδια των ηρώων. Κι' ο θάνατος, μαύρος
αδελφός συνοδεύει κοντά στη βάσανο τα κορμιά τους. Κι' όσο για το
φλεγματικό γόνο της πονηράς Αλβιώνος, δεν ήταν παρά μια σκέτη κι' άψυχη
μηχανή με τ' ακαταλόγιστο που συνοδεύει την ηθική των δημίων, γι' αυτό
και θα τον κοίταξες σίγουρα με συμπόνοια την ώρα που σου περνούσε το
σχοινί της αγχόνης στο λαιμό.
Είναι που πάντα μια δεύτερη κι' ανυπόφορη βάσανος, χωρίς τη λυτρωτική του θανάτου προοπτική, καραδοκεί και σπιλώνει τη μνήμη των ηρώων. Πτωματοφάγος ύαινα, ύπουλα παραμένει στα μουλωχτά, μέχρι να δράσει, η καπηλεία της θυσίας. Σαν και να λέμε, η καπηλεία της ζωής ή της ...συνήθειας του ήλιου ν' ανατέλλει κάθε ξημέρωμα. Σκωπτικά, στο αειθαλές "ψυχοσάββατον" στηλιτεύει ο ανεπάληπτος Γεώργιος Σουρής τον ...άγριο ιεροκήρυκα που άπαξ του έτους "τσαμπουνίζει στ' αυτιά" των αποδημησάντων. Και, νους οξυδερκής, ο Ιωάννης Μεταξάς προσδιορίζει τη βλακεία ως το μόνον μη αντιμετωπίσιμον γεγονός, με τούτο να αφορά τους ακροατές των καπήλων. Γι' αυτό και δεν θα επιχειρήσω να πράξω, ό,τι ο ίδιος ανωτέρω στηλίτευσα. Κι΄ας το 'χω μέχρι τα χείλη να το φωνάξω, πως "αυτοί που φυγάδευαν τους φονιάδες σου στην κατοχή, είναι αυτοί που σου πέρασαν στ' αλήθεια το σχοινί της αγχόνης"... Κι' ούτε θα μακρυγορήσω για τον ποιητή της "ανηφοριάς". Το μαθητή τον απείθαρχο, που αρνήθηκε να δει το ιστορείν ως μάθημα και, καταχωρούμενος στο απουσιολόγιο του σχολειού, έδωσε το δικό του παρόν εκεί που γράφεται αντί να διδάσκεται η ιστορία. Μα πώς να μην αγανακτήσεις, στη θέα των απάτριδων συνδικαλισμένων δασκαλοτσούσηδων του σήμερα, των απισχνασμένων πνευματικά παραγώγων της γενιάς της ...πεσμένης καγκελόπορτας, όταν σου 'ρχονται στο νου, μέσα από 'να ποίημα του Φώτη Βαρέλη, τα λόγια του δασκάλου εκείνου, του ασυνδικάλιστου πατριώτη που με τρεμάμενη φωνή έκλινε ευλαβικά το γόνυ στον απείθαρχο κι΄απόντα από την αίθουσα μαθητή, στις 24 του Μάρτη του 1957 ;
«Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα….
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
- Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
- ΠΑΡΟΝΤΕΣ, λέει ο δάσκαλος. Και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία….
- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».
Και πώς να μείνεις αδάκρυτος ;
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Είναι που πάντα μια δεύτερη κι' ανυπόφορη βάσανος, χωρίς τη λυτρωτική του θανάτου προοπτική, καραδοκεί και σπιλώνει τη μνήμη των ηρώων. Πτωματοφάγος ύαινα, ύπουλα παραμένει στα μουλωχτά, μέχρι να δράσει, η καπηλεία της θυσίας. Σαν και να λέμε, η καπηλεία της ζωής ή της ...συνήθειας του ήλιου ν' ανατέλλει κάθε ξημέρωμα. Σκωπτικά, στο αειθαλές "ψυχοσάββατον" στηλιτεύει ο ανεπάληπτος Γεώργιος Σουρής τον ...άγριο ιεροκήρυκα που άπαξ του έτους "τσαμπουνίζει στ' αυτιά" των αποδημησάντων. Και, νους οξυδερκής, ο Ιωάννης Μεταξάς προσδιορίζει τη βλακεία ως το μόνον μη αντιμετωπίσιμον γεγονός, με τούτο να αφορά τους ακροατές των καπήλων. Γι' αυτό και δεν θα επιχειρήσω να πράξω, ό,τι ο ίδιος ανωτέρω στηλίτευσα. Κι΄ας το 'χω μέχρι τα χείλη να το φωνάξω, πως "αυτοί που φυγάδευαν τους φονιάδες σου στην κατοχή, είναι αυτοί που σου πέρασαν στ' αλήθεια το σχοινί της αγχόνης"... Κι' ούτε θα μακρυγορήσω για τον ποιητή της "ανηφοριάς". Το μαθητή τον απείθαρχο, που αρνήθηκε να δει το ιστορείν ως μάθημα και, καταχωρούμενος στο απουσιολόγιο του σχολειού, έδωσε το δικό του παρόν εκεί που γράφεται αντί να διδάσκεται η ιστορία. Μα πώς να μην αγανακτήσεις, στη θέα των απάτριδων συνδικαλισμένων δασκαλοτσούσηδων του σήμερα, των απισχνασμένων πνευματικά παραγώγων της γενιάς της ...πεσμένης καγκελόπορτας, όταν σου 'ρχονται στο νου, μέσα από 'να ποίημα του Φώτη Βαρέλη, τα λόγια του δασκάλου εκείνου, του ασυνδικάλιστου πατριώτη που με τρεμάμενη φωνή έκλινε ευλαβικά το γόνυ στον απείθαρχο κι΄απόντα από την αίθουσα μαθητή, στις 24 του Μάρτη του 1957 ;
«Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα….
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
- Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
- ΠΑΡΟΝΤΕΣ, λέει ο δάσκαλος. Και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία….
- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».
Και πώς να μείνεις αδάκρυτος ;
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου