"ΧΡΗΣΙΜΟΙ" (ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ) ΗΛΙΘΙΟΙ...

Θα 'πρεπε ίσως να ξεκινήσουμε με τον διαχωρισμό της ηθικολογίας από την ηθική, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Διότι και δικαίως να ηθικολογούσαν οι ηθικολογούντες εν θέματι, η επί της ουσίας διαφορά είναι ανύπαρκτη, όταν το ζήτημα δεν άπτεται αμιγώς των αξιακών αρχών του βίου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι πρακτικόν, καθαρά πρακτικόν το ζήτημα. Το οποίον ζήτημα, επιμελώς επιδιώκει να κρύψει η ύποπτη ακατάσχετη και ανεκτή έως επιδιωκόμενη εκ των ιδίων των κρινομένων, ηθικολογία που ανθεί στις μέρες μας για τα αίτια της κατάντιας του τόπου. Και, για να γίνω σαφέστερος, ουδόλως απασχολεί τους εν προκειμένω ανήθικους διασπαθίσαντες προς ίδιον όφελος τον πλούτο της χώρας μας, αν τους θεωρούμε ανήθικους. Το περίφημον "μικρά και έντιμος", αφορά την Ελλάδα και μόνον κατά τους πολιτικούς μας, των οποίων και είναι η καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν "ιδεολογία" προκειμένου περί πατρίδος. Και όχι τους ίδιους ως άτομα. Αλλ' απέναντι σ' ένα λαό εθισμένο να θεωρεί (κατά την όλως δημώδη) "μαγκιά" την ανεντιμότητα και την εντιμότητα "μαλακία", ουδόλως απασχολεί τους πολιτικούς η ηθική των αξιολόγησις. Σ' αυτό συνίσταται η αδιαφορία, για την ηθικολογική τους "κατακεραύνωση" αλλά, όπως προείπαμε, δεν είναι μόνον αυτή. Υπάρχει και σκοπιμότης στην καλλιέργεια της ηθικολογίας, που δεν είναι άλλη από τη χρησιμότητά της ως ασπίδας απέναντι στη εξεύρεση της ρίζας του πραγματικού προβλήματος, που έχει να κάμει με την ίδια τη δομή του κρατούντος συστήματος στο σύνολό του κι' όχι απλώς του συστήματος ηθικών αξιών. Είναι η ίδια η "λογική" στην οποία στηρίζεται η ανυπόστατη θεωρία του "συνταγματικού τόξου" : "Δεν φταίει το σύστημα, απλώς κάποιοι λειτουργοί του δεν φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Αν αυτά τα πρόσωπα αντικατασταθούν το σύστημα θα αποκαθαρθεί από τους κακούς διαχειριστές του και θα φανούν τα ανεκτίμητα προτερήματά του" (ως συστήματος πάντα). Κοντολογίς, αποσκοπεί η σχετική ηθικολογία, να μας πει πως η οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα, είναι απλά προϊόν κακοδιαχείρισης, προκειμένου να αποκρυβεί η όντως αλήθεια, πως η κρίση δεν είναι παρά η φυσική κατάληξη του κυρίαρχου συστήματος, του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Πικρή ή ...ξέπικρη (για τους επιδιδόμενους σ' αυτή τη σαδομαζοχιστική ηθικολογική παράκρουση), η αλήθεια είναι πως η οικονομική απίσχναση του τόπου μας, δεν προήλθε από την έκνομη δραστηριότητα των πολιτικών και των λειτουργών του κράτους (των οποίων το αδηφάγον ένστικτον απλώς ξεμασκάρωσε μιαν ώρα αρχύτερα το απεχθές πρόσωπον του συστήματος), αλλά από μια καθόλα "νόμιμη" πολιτική, που απλώς απαιτούσε το απαραίτητο έλλειμα (πατριωτικής εν προκειμένω) ηθικής, προκειμένου να "νομοθετηθεί". Νομοθετήθηκε η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και "νομίμων" ενεργειών συνέπεια είναι η καταστροφή. Κι' όσο για την κακοδιαχείριση, δεν είναι παρά το σύμπτωμα κι' όχι η αιτία, όχι αυτή καθαυτή η αρρώστεια. Δεν είναι το πώς εφαρμόζεται ο "νόμος". Είναι το "τι" νομοθετείται ηλίθιε...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

ΤΟ ...ΒΟΛΙΚΟ "ΤΑΓΙΕΡΑΚΙ" ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΛΕΠΕΝ

(φοβού τους ακροδεξιούς και ψήφους φέροντες)

Ασφαλώς και δεν διεκδικώ την πρωτιά σε τούτη τη διαπίστωση. Είναι πολλοί πριν απ' την ημετέρα ταπεινότητα που δεν δίστασαν να προσδιορίσουν την ακροδεξιά ως τον πιο ύπουλο, γι' αυτό και τον χειρότερο εχθρό του εθνικισμού. Σε παλαιότερο "περί άκρων" άρθρο μας, την θέσιν εκφράσαμε άλλωστε πως ο,τιδήποτε "ως άκρο" ετεροπροσδιοριζόμενο, δεν είναι παρά η (συμπεριφορικά και μόνον) έκφραση του "όλου" στις ακραίες συνολικές του εκφάνσεις. Γι' αυτό και η "ακροδεξιά" δεν είναι παρά (ένεκα του καθαρά συμπεριφορικού και μόνον χαρακτήρα της) η εκ περιστάσεων "δεξιά" και τίποτε περισσότερον. Ας μην αναζητούμε λοιπόν την εξεύρεση ξεχωριστής ακροδεξιάς "ιδεολογίας". Γι' αυτό και πολύ θα τό 'θελε το κυρίαρχο σύστημα να είμαστε "ακροδεξιοί". Δηλαδή ανιδεολόγητοι, δηλαδή ακίνδυνα μυρηκαστικά μιας προδιαγεγραμμένης και προπαντός προβλέψιμης "αντίστασης στο κατεστημένο", ποιοτικά όμοιας με την κατευθυνόμενη "επανάσταση" των "αριστερών". Μας βομβάρδιζαν διαρκώς με τον χαρακτηρισμό του "ακροδεξιού", θέλοντας να μας κάνουν να το πιστέψουμε κι' οι ίδιοι. Ευτυχώς δεν το κατάφεραν. Γι' αυτό, αφού είδαν κι' απόειδαν, μέχρι και το ..."ταγιεράκι" της ("στρογγυλεμένον" τε και "μετριοπαθή" λόγον εκφέρουσας) κυρίας Λεπέν επαίνεσαν (ως προφανώς αντιπαραβαλομένου προς τα θρυλικά πλέον "μαύρα μπλουζάκια" μας), δια στόματος γνωστού τηλε -"ανθρώπου" (του οποίου ευθέως αμφισβητούμε την ανθρώπινη υπόσταση, αφού και ο ίδιος σε νεκρούς μας συντρόφους την αμφισβήτησε), προφανώς για να μας πουν πως ..."σικάτοι" δεν είμαστε, ανάγοντας στην κρατούσα της μπουρζουαζίας "αισθητική" την ποιότητα του αγώνος μας. Γι' αυτό και, δια στόματος συνωμότη γνωστού της ...ιογενούς δημοσιογραφίας, του οποίου εν είδει "κοπυπέιστ" τα φλυναφήματα, αξίωσιν "πορίσματος" επισήμου απέκτησαν, αναγκάστηκαν να ομολογήσουν πως δεν είμαστε "καν" φασίστες. Ίσως κι' αυτό να τους ήταν εσχάτως ανεκτόν, κι' εν απογνώσει να βόλευε το περίτρομο σύστημα. Διότι, εξέθρεψεν κι' έναν ...κόμην Τσιάνο ο Φασισμός, έναν προδότη στον οποίον μπορούν να ελπίζουν. Άπελπις απεδείχθη και φρούδα λοιπόν κάθε απόπειρα να συνετίσουν (μέσω ετεροπροσδιορισμού) τα ατίθασα όντα. Και μετήλθαν την έσχατη μέθοδο, την απροκάλυπτη δίωξη, την αυτοαναίρεση της, υποτίθεται θεμελειώδους αρχής τους, της "ειδοποιού διαφοράς" του δικού τους συστήματος (της δήθεν ανοχής δηλαδή του ολωσδιόλου διάφορου, ως μέρους της κατ' επίφασιν "νομιμότητος") που μόνον ως πολίτευμα δεν λειτουργεί πλέον. Και ποίοι οι θιασώται κι' υπέρμαχοι του εσχάτου συστημικού εγχειρήματος ; Οι γνωστοί "εθνικοεπαναστάται" του παρελθόντος, οι τάχατες "μπροστάρηδες της εθνικής ιδέας", οι (ομαδόν μετακομίσαντες  στους θώκους της εξουσίας), θλιβεροί ελλαδέμποροι της εθνοκάπηλης "ακροδεξιάς"...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

 Ο "ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ" ΚΙ' Ο "ΦΑΣΙΣΤΑΣ"...

(Ρέκβιεμ για δυο αγωνιστές τους ονείρου)

Ο ένας είδε στο "φασισμό" του 20ου αιώνα "την ποίηση", ο άλλος του καπιταλισμού "την τελικήν εφεδρεία". Συμμάχησαν κι' οι δυο μ' αυτούς που "φασίστες" κι' "αντιφασίστες" πολιτογραφήθηκαν αντιστοίχως στην εμφύλια της πατρίδας τους σύρραξη. "Ιδεολόγοι", "ουτοπιστές", "ρομαντικοί" στα μάτια του εφήμερου "σύμμαχου" κι' ανυποχώρητοι μπροστά στη δική του ο καθένας ελπίδα, σήκωσαν το βάρος της έμπνευσης κάθε ανυστερόβουλου νέου του καιρού τους που θέλησε να διαλύσει το ποταπό και χυδαίο "εγώ" της εφήμερης ύπαρξης, στο ανεξίτηλο "εμείς" της θυσίας. Με τους "συμμάχους" να παρελαύνουν στο πλάι τους, υπολογιστές του "σκοπού" και του "στόχου", τακτικιστές θλιβεροί του "υπέρ" του "κατά" και της "έκβασης". Ώσπου έγιναν "πρόβλημα", όχι για τον εχθρό, αλλά για τον ίδιο τον "σύμμαχο". Κι' έπεσαν κι' δυο, την ίδια μέρα νεκροί, τάχατες από τον "εχθρό", μα στ' αλήθεια από τον "σύμμαχο", που -άμεσα ή έμμεσα- προκάλεσε το χαμό τους, το "σύμμαχο" που τάχατες θρήνησε για την "απώλεια του συντρόφου". Μπορεί και να 'ταν της μοίρας το αναπόδραστο προμελέτημα, μπορεί και να 'ταν από κείνες τις ανερμήνευτες της στατιστικής πιθανότητες που μάθαμε ν' αποκαλούμε "συμπτώσεις". Χοσέ Αντόνιο πρίμο ντε Ριβέρα και Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, στις 20 του Νοέμβρη του 1936, έφυγαν από τη ζωή, εγκαταλείποντας την αλληλοσφαγή του λαού τους, αφήνοντας πλέον χωρίς διακύβευμα την όποια της "έκβαση". Που ίσως και των δυο ο χαμός να 'ταν το ίδιο το διακύβευμα. Μακάρι να βρήκαν εκεί που πήγανε οι ψυχές τουλάχιστον, τη δική της η κάθε μια "ουτοπία". Κι' ας είναι καταραμένοι οι κάπηλοι όλων των Ιδεών, ας είναι καταραμένα τα τρωκτικά που τρέφονται απ' των αγωνιστών τη θυσία...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ...

Παιδιόθεν, θυμάμαι τη συμβουλή της μητρός μου, στην κρητική ντοπιολαιά, τον αυτοέπαινον στηλιτεύουσα : "Όποιος παινά τον απατό ντου, παινά τον γαιδαρό ντου", μονολογούσε χαμηλοφώνως, οσάκις διέκρινε κομπασμόν. Κι' ομοίως παιδιόθεν, αγάπην έχων προς τα συμπαθή τετράποδα κι' αδυνατώντας να κατανοήσω την απόδοσιν ως αρνητικού του χαρακτηρισμού του "γαϊδάρου" σε άνθρωπον, εκνευριζόμουν τα μάλλα. Διότι η υπομονή και το πείσμα του θαυμαστού αυτού ζώου, δεόντως ενοχλεί εκείνους που χρηστικά και μόνον το αντιμετώπισαν, χωρίς ίχνος αισθήματος. Ουδόλως όμως ενοχλούντο απ' τα ως άνω χαρακτηριστικά του τετράποδου, όταν προς ίδιον των αφεντικών όφελος αποτέλεσμα είχαν. Είν' ένα ζώον συγχρόνως ταπεινόν κι' υπερήφανον και μακάρι τα χαρακτηριστικά τούτα να διέθετε και ο άνθρωπος. Κι' όμως, η απεχθής των ανθρώπων συμπεριφορά "γαϊδουρινή" πάντα χαρακτηρίζεται. Κι' ας είναι τοις πάσι γνωστόν πως δεν αναβαίνεις επί όνου όταν συνοδεύεται απ' το τέκνον του, ειδικά όταν είναι να περάσεις γκρεμόν, διότι αν το τέκνον κρημνισθεί, κρημνίζεται αυτοθυσιαζόμενος πάντα κι' ο γάιδαρος. Αντιθέτως, πλείστα τα παραδείγματα είναι ανθρώπων, τα τέκνα αυτών και στην πορνείαν ακόμη ωθούντων.  Κι' από θολό νερό, ποτέ του δεν πίνει ο γάιδαρος, ενώ πλείστες βλαβερές ουσίες καταναλώνουν οι άνθρωποι. Μέχρι και τους ...μετά Χριστόν προφήτες "γαϊδάρους" ονόμασαν τα (κατ' αποκλειστικότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια) στην ..."μεταφυσικήν" ηλιθιότητα "συστηματικώς" ρέποντα ...δίποδα. Ουδέν ζώον έχει αδικηθεί, όσον ο όνος. Αλλ' ουδεμία αδικία γι' αυτόν μεγαλύτερη, απ' την απόδοση της ιδιότητος του κομπασμού, του πομπώδους αυτοεπαίνου. Διότι τούτη η ιδιότης, αποκλειστικόν προνόμιον είναι των ανθρώπων και των προγόνων αυτών των πιθήκων, βεβαίως. Και, συχνάκις, με θράσσος χιλίων τοιούτων (των δευτέρων), ο άνθρωπος φέρεται, ειδικά όταν η συμπεριφορά του κατά τούτο μόνον διαφέρει της των πιθήκων τοιαύτης, ότι τας χείρας αυτού ρυθμικώς δεν χτυπά εις το στέρνον, την ώρα π' απολαμβάνει την έπαρσιν. Τι μ' έσπρωξε τώρα, αγαπητέ αναγνώστη, σε τούτη την ...υπέρ γαϊδάρων "διάλεξιν" να προβώ ; Είναι όσα καθημερινώς συναντώ στον κοινωνικό που διάγω βίον, μα είναι (στα καθ' ημάς συναγωνιστές) και κάποιοι "παλαιοί" ιδεολόγοι "του χώρου", που δεν παραλείπουν, κομπάζοντες, την "παλαιότητα" αυτών, έναντι των νεωτέρων, διαρκώς να τονίζουν, ως προσόν ακατάλυτον,  σάμπως είν' ο αγώνας "επετηρίδα" για ...διορισμό στο δημόσιον...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ...ΑΠΕΘΑΝΤΟΣ

(μια μικρή απάντηση στο σύνθημα "Οδυσσέα Πατεράκη φασίστα θα πεθάνεις" που 'ναι γραμμένο σε τοίχο της πόλης μου)

Δεν αισθάνθηκα μίσος για σένα παιδί μου. Δεν ένοιωσα μίσος, ούτε με τα τραγούδια του αδικοχαμένου τραγουδιστή, κι' ας καλούσε σε φόνους. Απ' το μικρόφωνο κι' απ' το σπρέι, μέχρι το τράβηγμα της σκανδάλης, το ξέρω πως υπάρχει απόσταση. Είν' εύκολο να μιλήσεις τη γλώσσα τη σκληρή, αλλά να κοιττάξεις τον άλλο στα μάτια, είναι το δύσκολο. Ειδικά όταν το 'χεις από πεποίθηση να βλέπεις σα μια υποδιαίρεση του "εμείς" το "εγώ" σου. Γιατί 'ναι τα μάτια του άλλου και τα δικά σου τα μάτια παιδί μου. Αν μπορούσαν ταυτόχρονα να κοιττάξουν όλοι στα μάτια των άλλων, έναν καθρέφτη θά 'χαν απέναντι. Μια και μόνη ύπαρξη θ' αντίκρυζαν, σε μια και μόνη ψυχή θα βυθίζονταν : Τη δική τους την ύπαρξη, τη δική τους ψυχή...Θα 'λεγα να μην περιορίζονταν στ' ανθρώπινα μάτια τούτες οι σκέψεις. Ας βάζαμε, στο παράξενο για την εγωιστική φύση μας τούτο παιχνίδι κι' όλα τα έμβια όντα κι' ας φανταζόμασταν πως έχουν μάτια κι' όσα ο αδυσώπητος "υλισμός" μας τα βάφτισε "άψυχα" και μας έμαθε να τα βλέπουμε ...χρηστικά και να τ' αξιολογούμε ως "άχρηστα". Κι' ίσως μαθαίναμε επιτέλους πως όλος ο "κόσμος" είμαστ' "Εμείς". Ωστόσο, μας οδηγεί σ' επικίνδυνες ατραπούς ο εγωισμός, εμάς τους ανθρώπους. Εκείνη η αντίληψη που αντιλαμβάνεται το "εμείς" σαν ένα κοινό αριθμητικό πολλαπλάσιο του "εγώ". Που βλέπει τον κόσμο σαν πίτα και τ' άτομα ως όντα αδηφάγα π' ανταγωνίζονται ποιο θ' αρπάξει το μεγαλύτερο μέρισμα. Το ίδιο χρηστικά μάθαμε να βλέπουμε και τον κόσμο των ιδεών. Και γεμίσαμε τον κόσμο ιδεοσχήματα, τρέφοντας την αυταπάτη πως γεννούμε ιδέες. Δόγματα ξεκομμένα απ' το βίωμα, οριοθετημένα πεδία του νου που (κατά τρόπο παράδοξο για την υποκειμενική τους αφετηρία) αντικειμενοποιούν την "αλήθεια" και τη μετατρέπουν σε "σύστημα γενικής ευτυχίας". Ένα σύστημα απευθυνόμενο στο "εμείς", που 'χει την ανεξίτηλην όμως σφραγίδα του "εγώ", στη θλιβερή του "ιδεολογική πιστοποίηση". Ας αναρωτηθούμε λοιπόν για την αφετηρία των σκέψεων. Ας σκεφτούμε, εν προκειμένω, κατά πόσον το "κοινωνικό αίτημα" είναι όντως κ ο ι ν ω ν ι κ ό ν και δεν υπαγορεύεται από την άθλια αφετηρία του "γιατί εσύ κι' όχι εγώ", κατά πόσον το "εθνικόν αίτημα" είναι όντως ε θ ν ι κ ό ν και δεν αποτελεί την ιδεοσχηματικήν απόδοση των πιο μύχιων συμπλεγμάτων μας. Μπερδεύουμε συχνά τη ρήση του εθνικού μας ποιητή, αλλά ο Διονύσιος Σολωμός είπε πως "το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές" κι' όχι πως πρέπει να θεωρεί αληθές ό,τι η υποκειμενική κρίση μας, αυθαίρετα, βαφτίζει "εθνικόν". Όλα τα 'χει τούτος ο γκροτέσκο πίνακας, αγαπητέ ...συνθηματογράφε "του θανάτου". Και πρέπει σε κάποιους καθαρά να ανταπαντήσουμε : Κάτω το κωλοσύστημα αλλά πιο κάτω οι επαναστάτες του κώλου". Κι' ομοίως "Κάτω οι προδότες, αλλά πιο κάτω οι πατριδοκάπηλοι". Διότι μόνον κοινωνικός που δεν είναι ο κοινωνικός φθόνος και μόνον αγωνιστικός που δεν είναι ο αγώνας εκείνος που γίνεται για να καλύψει τα υπαρξιακά μας κενά. Ομοίως, όπως δεν είναι εθνικό φρόνημα, ο ...ουγκανισμός, όποιου, ελλείψει πλέον καβάντζας προς γαρδενιοεκτοξεύσεις στα σκουπιδομάγαζα, αποφάσισε να ...καβαλίσει άσπρο άλογο για να πάρει την Αγιά Σοφιά. Πριν αποφασίζεις λοιπόν ν' αποτυπώνεις στον τοίχο τις σκέψεις σου, βεβαιώσου για την ποιότητα της νοητικής εκείνης διεργασίας που σου υπαγορεύει την έκφραση. Την οποιαδήποτε έκφραση.  Όσο για τα περί ...θανάτου, άστο παιδί μου καλύτερα. Αυτός που αποφάσισε ν' αγωνιστεί, ξέρει καλά πως αρκεί και μια ανίατη νόσος ή ένα έμφραγμα και γενικά πως σε μια λεπτή κλωστή κρέμεται τούτο το μετέωρο πρόσημο που λέγεται βίος, σηματοδοτώντας (θετικά ή αρνητικά) το (έτσι κι΄αλλοιώς ανερμήνευτον) "είναι" της ύπαρξης. Δεν το περίμενα ασφαλώς να μάθω από σένα πως δεν είμαι  απέθαντος...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

ΠΕΡΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

(μια καλοπροαίρετη πρόταση για επανεξέταση του περί παιδείας προγράμματος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ)

Μου 'ρχεται συχνά στο νου η παλιά εικόνα των ινδικών πόλεων, με το παλάτι του Μαχαραγιά και την απέραντη έκταση με τις λασποκαλύβες. Η απουσία μεσαίας διαστρωμάτωσης εμφανής. Και δεν βρίσκω άλλο παράδειγμα για ν' αναφερθώ στην εικόνα που εμφανίζει η παιδεία στη χώρα μας. Μια ανώτατη εξειδικευτική εκπαίδευση (υποβαθμισμένη κι' αυτή) και γύρω ένα επίπεδο "παιδείας" που δεν μπορεί να ξεφύγει απ' αυτό που λίαν επιεικώς θα χαρακτηρίζαμε "στοιχειώδες". Αυτός που κραυγαλέα απουσιάζει είναι ο άνθρωπος της μέσης, της γενικής δηλαδή, παιδείας. Κι' όποιος κατέκτησε ένα τέτοιο επίπεδο το κατέκτησε χάρη στη δική του προσωπική προσπάθεια, με την Πολιτεία, όχι απλώς απούσα, αλλά κι' ενάντια, που με το δικό της (αμβλυντικό της ευρυμάθειας) "πρόγραμμα", επιβάλλει την αμορφωσιά και την εξειδίκευση. Είναι ένα "επίτευγμα" της ...περίφημης μεταπολιτευτικής "εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης". Που μαζί, κατέστρεψε και την τεχνική εκπαίδευση. Η κατάργηση των κατώτερων τεχνικών σχολών και η στοίβαξη στο "τριτάξιο" Γυμνάσιο "υποχρεωτικά" όλων, ήταν η λάθος επιλογή. Αντί να προσθέσει η Πολιτεία στις τεχνικές σχολές κάποια "θεωρητικά" μαθήματα με "χαλαρή" απαίτηση από παιδιά που κατά κανόνα "πιάνανε τα χέρια τους" κι' "έκοβε το μυαλό τους" σε πρακτικά ζητήματα, προτίμησε να προσθέσει "μαζικά" έναν μαθητικό πληθυσμό στη μέση εκπαίδευση, (πληθυσμό φύσει αδιάφορο για την κατάκτηση γνώσεων "μέσου" επιπέδου), "χαλαρώνοντας" ποιοτικά τη σχέση και των υπολοίπων μαθητών μ' αυτήν. Παράλληλα, δόθηκε δυσανάλογα (σ' ό,τι αφορά τον κοινωνικά αναγκαίο αριθμό επιστημόνων) μεγάλη σημασία στο ρόλο των ανωτέρων και ανωτάτων σπουδών, δημιουργώντας ένα "Λύκειο" με αποκλειστικό σκοπό την προετοιμασία γι' αυτές. Έτσι, οι μαθητές που αποτύγχαναν στις "Πανελλήνιες" ήσαν "ακαδημαϊκοί πολίτες", κάτοχοι ενός ημιτελούς, ως προς το περιεχόμενο, "τίτλου" και οι απόφοιτοι των Ανωτέρων και Ανωτάτων Ιδρυμάτων εξειδικευμένοι "επιστήμονες", χωρίς κατ' ουσίαν "γενική" παιδεία. Σ' ό,τι αφορά την τεχνική εκπαίδευση, θυμάμαι την διαπίστωση ενός παλαιού εκπαιδευτικού, του τομέα, ανακοινώνοντας σε Υπουργό Παιδείας, που καθυστερημένα διαπίστωσε το κενό, πως ίσως δεν υπάρχει πλέον το απαραίτητο διδακτικό προσωπικό για να την ξαναστήσουμε. Σ' ό,τι αφορά δε την "γενική" Παιδεία, απαιτείται μεγάλη προσπάθεια, προκειμένου να καταρτισθούν νέα προγράμματα. Για να μιλήσουμε για "πανεπιστημονισμό" με την "αριστοτελική" έννοια του όρου, με την σημερινή διεύρυνση των ορίων του "επιστητού", είναι αδύνατον. Πλην όμως μπορούμε να καθορίσουμε ένα "μέσο" πρόγραμμα σπουδών, οριοθετώντας (εντός του) ό,τι δεν τείνει προς την απόλυτη εξειδίκευση. Και κυρίως να δώσουμε στους νέους ανθρώπους τα απαραίτητα εφόδια για την επόπτευση του ..."δάσους", πριν αποφασίσουν να εντρυφήσουν στο ..."δένδρο", με έμφαση στην έκφραση και στην κοινωνία της γλώσσας, στην αρμονική σχέση σημαίνοντος και σημαινομένου. Κι' αυτό πρέπει να ξεκινήσει από τα νηπιακά χρόνια, οδηγώντας στην φυσική διαστρωμάτωση των επιπέδων γώσης μέσα στην κοινωνία. Αν επιχειρούσαμε να φτιάξουμε ένα προσχέδιο, ίσως θα 'πρεπε να αφαιρέσουμε απ' το "δημοτικό" την "πρώτη" και τη "δευτέρα" και να τις προσθέταμε στο ("τετρατάξιο"πλέον) "νηπιαγωγείο", ώστε μέσα σ' αυτές τις συνθήκες τις προσαρμοσμένες στην πρώιμη παιδικότητα, τα παιδιά να κατακτούσαν μια πρώτη σχέση τόσο με το "κοινωνείν" όσο και με αυτή καθ' αυτή τη γνώση και τη σημασία της. Ακολούθως σ' ένα (επίσης "τετρατάξιο") "Δημοτικό", να οριοθετούσαμε την απαραίτητη "στοιχειώδη" παιδεία, εισάγοντας και την έννοια της "κοινωνικής υπευθυνότητας" με τρόπο που να μην ..."τρομάζει" την παιδική ψυχή, μακρυά από ..."οριζόντιες" λογικές (...) "πειθαρχίας" ανάρμοστης για την τρυφερή αυτή ηλικία. Κι' ακολούθως να ξαναδημιουργούσαμε τις "κατώτερες τεχνικές σχολές", ενισχυμένες με μια "χαλαρής" απαίτησης (ως προς τη σχέση μ'  αυτή των μαθητών) "θεωρητική" γνώση. Και τέλος να επανέφεραμε το "εξατάξιο" Γυμνάσιο, με τον προαναφερθέντα στόχο ενός ικανοποιητικού επιπέδου πολιτών "μέσης" δηλαδή "γενικής" παιδείας, μακρυά από την οποιαδήποτε λογική "εξειδίκευσης", μεταθέτοντας τα όποια "εξειδικευτικά" στοιχεία στις παραπάνω βαθμίδες.

Υ.Γ. Δεν έχει "ιδεολογικό" χαρακτήρα το κείμενο. Αλλά διαπίστωσα, ότι ακόμη και το πρόγραμμα του "Λαϊκού Συνδέσμου" (κι' αυτό δεν αφορά στα αμιγώς "ιδεολογικά" του χαρακτηριστικά), δεν έχει ξεφύγει από τη λογική του μεταπολιτευτικού "σχεδιασμού" σ' ό,τι αφορά τις θεσμοθετημένες βαθμίδες εκπαίδευσης, μέχρι την ανώτερη και ανώτατη παιδεία...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ