ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ...
Παιδιόθεν, θυμάμαι τη συμβουλή της μητρός μου, στην κρητική ντοπιολαιά, τον αυτοέπαινον στηλιτεύουσα : "Όποιος παινά τον απατό ντου, παινά τον γαιδαρό ντου", μονολογούσε χαμηλοφώνως, οσάκις διέκρινε κομπασμόν. Κι' ομοίως παιδιόθεν, αγάπην έχων προς τα συμπαθή τετράποδα κι' αδυνατώντας να κατανοήσω την απόδοσιν ως αρνητικού του χαρακτηρισμού του "γαϊδάρου" σε άνθρωπον, εκνευριζόμουν τα μάλλα. Διότι η υπομονή και το πείσμα του θαυμαστού αυτού ζώου, δεόντως ενοχλεί εκείνους που χρηστικά και μόνον το αντιμετώπισαν, χωρίς ίχνος αισθήματος. Ουδόλως όμως ενοχλούντο απ' τα ως άνω χαρακτηριστικά του τετράποδου, όταν προς ίδιον των αφεντικών όφελος αποτέλεσμα είχαν. Είν' ένα ζώον συγχρόνως ταπεινόν κι' υπερήφανον και μακάρι τα χαρακτηριστικά τούτα να διέθετε και ο άνθρωπος. Κι' όμως, η απεχθής των ανθρώπων συμπεριφορά "γαϊδουρινή" πάντα χαρακτηρίζεται. Κι' ας είναι τοις πάσι γνωστόν πως δεν αναβαίνεις επί όνου όταν συνοδεύεται απ' το τέκνον του, ειδικά όταν είναι να περάσεις γκρεμόν, διότι αν το τέκνον κρημνισθεί, κρημνίζεται αυτοθυσιαζόμενος πάντα κι' ο γάιδαρος. Αντιθέτως, πλείστα τα παραδείγματα είναι ανθρώπων, τα τέκνα αυτών και στην πορνείαν ακόμη ωθούντων. Κι' από θολό νερό, ποτέ του δεν πίνει ο γάιδαρος, ενώ πλείστες βλαβερές ουσίες καταναλώνουν οι άνθρωποι. Μέχρι και τους ...μετά Χριστόν προφήτες "γαϊδάρους" ονόμασαν τα (κατ' αποκλειστικότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια) στην ..."μεταφυσικήν" ηλιθιότητα "συστηματικώς" ρέποντα ...δίποδα. Ουδέν ζώον έχει αδικηθεί, όσον ο όνος. Αλλ' ουδεμία αδικία γι' αυτόν μεγαλύτερη, απ' την απόδοση της ιδιότητος του κομπασμού, του πομπώδους αυτοεπαίνου. Διότι τούτη η ιδιότης, αποκλειστικόν προνόμιον είναι των ανθρώπων και των προγόνων αυτών των πιθήκων, βεβαίως. Και, συχνάκις, με θράσσος χιλίων τοιούτων (των δευτέρων), ο άνθρωπος φέρεται, ειδικά όταν η συμπεριφορά του κατά τούτο μόνον διαφέρει της των πιθήκων τοιαύτης, ότι τας χείρας αυτού ρυθμικώς δεν χτυπά εις το στέρνον, την ώρα π' απολαμβάνει την έπαρσιν. Τι μ' έσπρωξε τώρα, αγαπητέ αναγνώστη, σε τούτη την ...υπέρ γαϊδάρων "διάλεξιν" να προβώ ; Είναι όσα καθημερινώς συναντώ στον κοινωνικό που διάγω βίον, μα είναι (στα καθ' ημάς συναγωνιστές) και κάποιοι "παλαιοί" ιδεολόγοι "του χώρου", που δεν παραλείπουν, κομπάζοντες, την "παλαιότητα" αυτών, έναντι των νεωτέρων, διαρκώς να τονίζουν, ως προσόν ακατάλυτον, σάμπως είν' ο αγώνας "επετηρίδα" για ...διορισμό στο δημόσιον...
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Παιδιόθεν, θυμάμαι τη συμβουλή της μητρός μου, στην κρητική ντοπιολαιά, τον αυτοέπαινον στηλιτεύουσα : "Όποιος παινά τον απατό ντου, παινά τον γαιδαρό ντου", μονολογούσε χαμηλοφώνως, οσάκις διέκρινε κομπασμόν. Κι' ομοίως παιδιόθεν, αγάπην έχων προς τα συμπαθή τετράποδα κι' αδυνατώντας να κατανοήσω την απόδοσιν ως αρνητικού του χαρακτηρισμού του "γαϊδάρου" σε άνθρωπον, εκνευριζόμουν τα μάλλα. Διότι η υπομονή και το πείσμα του θαυμαστού αυτού ζώου, δεόντως ενοχλεί εκείνους που χρηστικά και μόνον το αντιμετώπισαν, χωρίς ίχνος αισθήματος. Ουδόλως όμως ενοχλούντο απ' τα ως άνω χαρακτηριστικά του τετράποδου, όταν προς ίδιον των αφεντικών όφελος αποτέλεσμα είχαν. Είν' ένα ζώον συγχρόνως ταπεινόν κι' υπερήφανον και μακάρι τα χαρακτηριστικά τούτα να διέθετε και ο άνθρωπος. Κι' όμως, η απεχθής των ανθρώπων συμπεριφορά "γαϊδουρινή" πάντα χαρακτηρίζεται. Κι' ας είναι τοις πάσι γνωστόν πως δεν αναβαίνεις επί όνου όταν συνοδεύεται απ' το τέκνον του, ειδικά όταν είναι να περάσεις γκρεμόν, διότι αν το τέκνον κρημνισθεί, κρημνίζεται αυτοθυσιαζόμενος πάντα κι' ο γάιδαρος. Αντιθέτως, πλείστα τα παραδείγματα είναι ανθρώπων, τα τέκνα αυτών και στην πορνείαν ακόμη ωθούντων. Κι' από θολό νερό, ποτέ του δεν πίνει ο γάιδαρος, ενώ πλείστες βλαβερές ουσίες καταναλώνουν οι άνθρωποι. Μέχρι και τους ...μετά Χριστόν προφήτες "γαϊδάρους" ονόμασαν τα (κατ' αποκλειστικότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβια) στην ..."μεταφυσικήν" ηλιθιότητα "συστηματικώς" ρέποντα ...δίποδα. Ουδέν ζώον έχει αδικηθεί, όσον ο όνος. Αλλ' ουδεμία αδικία γι' αυτόν μεγαλύτερη, απ' την απόδοση της ιδιότητος του κομπασμού, του πομπώδους αυτοεπαίνου. Διότι τούτη η ιδιότης, αποκλειστικόν προνόμιον είναι των ανθρώπων και των προγόνων αυτών των πιθήκων, βεβαίως. Και, συχνάκις, με θράσσος χιλίων τοιούτων (των δευτέρων), ο άνθρωπος φέρεται, ειδικά όταν η συμπεριφορά του κατά τούτο μόνον διαφέρει της των πιθήκων τοιαύτης, ότι τας χείρας αυτού ρυθμικώς δεν χτυπά εις το στέρνον, την ώρα π' απολαμβάνει την έπαρσιν. Τι μ' έσπρωξε τώρα, αγαπητέ αναγνώστη, σε τούτη την ...υπέρ γαϊδάρων "διάλεξιν" να προβώ ; Είναι όσα καθημερινώς συναντώ στον κοινωνικό που διάγω βίον, μα είναι (στα καθ' ημάς συναγωνιστές) και κάποιοι "παλαιοί" ιδεολόγοι "του χώρου", που δεν παραλείπουν, κομπάζοντες, την "παλαιότητα" αυτών, έναντι των νεωτέρων, διαρκώς να τονίζουν, ως προσόν ακατάλυτον, σάμπως είν' ο αγώνας "επετηρίδα" για ...διορισμό στο δημόσιον...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου