Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ

Ποταμός της Ιταλίας, βορείως της Ρώμης, ο Ρουβίκων, ήταν το σημείο που δεν διέβαιναν οι λεγεώνες, ως δικλείδα ασφαλείας του πολιτεύματος. Κι' όταν το πολίτευμα, διεφθάρη, ο Ιούλιος Καίσαρ αποφάσισε να τον διαβεί, ανακράζοντας το περίφημον "ο κύβος ερρίφθη". Δυο πράγματα μόνον δεν έλαβε υπ' όψιν ο Καίσαρας : Πως οι ανθρώπινες κοινωνίες, δεν είναι στρατόπεδα και πως κι' αν ακόμη  ηθικώς υγιείς κι' αδιάφθοροι λεγεωνάριοι διαβούν το ιστορικό εκείνο όριο-σύμβολο, τίποτε δεν προδίκαζε πως και η ρίζα της διαφθοράς, θα σάπιζε μαζί με τ' απλωμένα κλαδιά της. Γιατί αναπόφευκτα θα χρειαζόταν τους πραιτωριανούς του ο Καίσαρας κι' ο λεγεωνάριος θ' αξιώσει τη θέση του παραιτωριανού. Αλλά ο πραιτωριανός δεν είναι στρατιώτης. Μπράβος είναι της εξουσίας και μόνον ως τέτοιος θα αισθανθεί, αν πριν του δώσει τη θέση, δεν τον παιδεύσει πρώτα ο Καίσαρας στη συνειδητή αναγνώριση των δικών του ορίων, του να περιφρουρεί δηλαδή και μέχρις εκεί. Διότι τίποτε δεν εγγυάται πως κι' ο ίδιος δεν θα διαφθαρεί. Κι' ο διεφθαρμένος πραιτωριανός, είναι απείρως πιο επικίνδυνος απ' τον διεφθαρμένο συγκλητικό, αν καταχράται τον ρόλο. Αλλά και πέραν αυτού, όταν οι συνωμότες βαλθούν να σκοτώσουν τον Καίσαρα, θα βρούν έτσι κι' αλλοιώς τον  τρόπο να τον ξεμοναχιάσουν. Προς τι λοιπόν η χρησιμότης του πραιτωριανού ; Και πού τα εχέγγυα πως κι' ο ίδιος δεν θα κάρφωνε το μαχαίρι στον Καίσαρα ; Ή, παρεπιπτόντως, να το καρφώσει σ' άλλον, χρεώνοντας τον Καίσαρα για το έγκλημα ; Τελικά, ο Ρουβίκωνας δεν είναι απλά γεωγραφικό όριο...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ