ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΙ' ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΚΑΙ...ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΕΛΜΕ (η...αβάσταχτη ελαφρότητα του μεταπολιτευτικού "είναι")
" Η πλατεία ήταν άδεια, απ' το νόημα που ' χε κάτι απ' τις (σβησμένες)
φωτιές", για να παραφράσουμε κομμάτι το Νιόνιο. Θέλει "τέχνη" για να
κατορθώσεις ν' αδειάσεις την πλατεία τα βράδυα. Κι' ειδικά της
Παρασκευής. Πιτσιρικάδες με "σκέιτ" και ποδήλατα, εφηβικά ζευγαράκια και
νήπια που μόλις αρχίζουν ν' ασκούνται στο περπάτημα, οι θαμώνες της.
Κι' όμως άδειασε κι ας ήταν Παρακευή. Ήταν ακόμη μια...προσφορά στη
νεολαία του τόπου μας απ' τους ΕΛΜΕτζήδες καθηγητάδες που προανήγγειλαν
συγκέντρωση στην πλατεία και πέτυχαν το ακατόρθωτο : Να την αδειάσουν
από τους φυσικούς της "κατόχους", μαθητές, ως επί το πλείστον, δικούς
τους. "Μεγαλειώδης", ασφαλώς, η συγκέντρωση : Καμμιά ...πενηνταριά,
σκορπισμένοι σε "πηγαδάκια" διδάσκαλοι της μέσης (παιδείας, μην
παρεξηγηθώ) και μια ορχήστρα που 'παιζε ανακατωμένα ρεμπέτικα
κι'...αντάρτικα. Και δεν κοίταζε κανείς την ορχήστρα. Πώς "δένανε" τα
κορακόχρωμα και ...ζερβά ανεμίζοντα μαλλιά του ζαχαριαδικού αντάρτη, με
το τραγούδι του Βαμβακάρη, μόνον οι ...θητεύσαντες εν κνιτισμώ
ΕΛΜΕτζήδες γνωρίζουν. Θα 'πρεπε να γνωρίζουν ("βεβαίως - βεβαίως") και
την, εν ολομελεία, εντολή του Ζαχαριάδη να σπάζονται οι τεκέδες, όπου
εψάλλοντο τα ..."τραγούδια της κάμας και της ντεκαντέντσιας", αυτές οι
..."δημιουργίες του λούμπεν προλεταριάτου για την αποκοίμιση της μάζας",
αλλ' αυτό είναι άλλη ιστορία, άσχετη (ή "μήπως" άκρως σχετική ;) με το
θέμα. "Υπάρχει αδιαφορία για το συλλογικό πλέον", παρατήρησε "αριστερός"
φίλος, σχολιάζοντας την παταγώδη αποτυχία της συγκέντρωσης. "Υπάρχει
αποστροφή, πλέον, για την ταύτιση του συλλογικού με το συντεχνειακό",
σχολιάζω εγώ. Κι' είναι άκρως συντεχνειακά τα των ΕΛΜΕτζήδων αιτήματα,
αλλά ..."τέτοιαν ώρα (με ένα ολόκληρον έθνος στο χείλος του γκρεμού)
τέτοια λόγια"... Η μεταπολίτευση, έτσι κι' αλλοιώς, τα 'καμε όλα
αχταρμά, "ρεμπέτες κι' αντάρτες", "συλλογικότητα και συντεχνία", "ιδέες
κι' ιδεοσχήματα". Τα 'καμε όλα "πατσάλι", σαν τα βαρβαρώνυμα "κοκτέιλς"
της νεολαίας. Σαν τα "σφηνάκια" τα ...κέρασε όλα ανάμεικτα, έτσι όπως ο
αποσκοπών στο ν' αφήσει ταπί τον πελάτη, "χουβαρντίζων" τάχατες
"ανοιχτά" μαγαζάτορας, ενδιαμέσως της πόσεως, αλλά και λίγο πριχού να
κλείσει το μπαρ, σε μια...ξεπέτα γρήγορη πριν τον εμετό στη γωνία. Δε
χωνεύεται εύκολα τούτο το πατσάλι εννοιών της μεταπολίτευσης. Πώς να μην
το ξεράσει λοιπόν ο (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) ...πελάτης-πολίτης ;
Πώς να βρει συμπαραστάτη ο κάθε "κοινωνικός", κατ' ορολογίαν και μόνον,
"εταίρος", σε μια κοινωνία που "κατάφερε" να μεταλλάξει ακόμη και την
"αριστερή" "πάλη των τάξεων" (που μειοψηφικότατα πρεσβεύουν οι της εν
λόγω "συγκέντρωσης" διοργανωταί) σε αλληλοφάγωμα σιναφιών; Πώς να μην
μείνει, λοιπόν, αδειανή κι' η πλατεία;
Υ.Γ.
Δεν το 'χω σκοπό να επεκταθώ στους λόγους κοινωνικής απαξίωσης του
συγκεκριμένου "κλάδου", του εκπροσωπούμενου από τους καθ' έξιν και κατ'
εξακολούθησιν επιδιδομένους εις άκρατον ...αντιχρυσαυγιτισμόν
ΕΛΜΕτζήδες. Τη μάχη μαζί τους για τη νεολαία, έτσι κι' αλλοιώς την
κερδίσαμε κι' είναι άκρως αντιηρωϊκόν και μη συνάδον εις τα ήθη μας να
χτυπάς τα πτώματα. Υπάρχει μόνο μια λέξη-παγίδα στα χείλη των νέων, κάτι
σαν τις ερωτήσεις που ενίοτε βάζουν, στις εξετάσεις οι καθηγητάδες μας :
"μάντεψε". Είναι να μη ρωτήσεις "τι να μαντέψω;", διότι θ' ακολουθήσει η
γνωστή (και εν αθυροστομία σημαίνουσα την αδιαφορίαν) απάντηση : "στ'
αρχίδια μου". Και οι πληρούντες συνήθως την πλατεία μαθητές, ομού μετά
των γονέων αυτών και λοιπών της "κοινωνίας" μελών, κάπως έτσι απάντησαν
στην ανακοίνωση της ΕΛΜΕ για συγκέντρωση : "μάντεψε"...
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου