"ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΧΑΘΗ Η ΠΑΤΡΙΣ" (Βίσμαρκ)

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

"ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΧΑΘΗ Η ΠΑΤΡΙΣ" (Βίσμαρκ)

Δεν είναι καμμιά διάθεση κομπασμού για διαλεύκανση κάποιου μυστηρίου, μέσα από την επισήμανση της ταυτοπροσωπείας του συντάκτη του συριζαίικου και του "αναρχικού" κειμένου για τη Χρυσή Αυγή, αυτό δηλαδή που η τοπική μας οργάνωση με πρόσφατη ανακοίνωσή της κατήγγειλε. Πρόκειται, άλλωστε, για κάτι που το γνωρίζαμε από καιρό. Ούτε και μας προβληματίζει το γεγονός ότι οι καθ' ύλην αρμόδιοι να αποδίδουν ευθύνες εντεταλμένοι της επίσημης πολιτείας, διαπράττοντες το ποινικό αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, δεν πράττουν τα δέοντα. Γνωρίζουμε καλά τι ακριβώς σημαίνει πλέον ο όρος "σύστημα" στην ελλαδική...λημματογραφία: κάτι απολύτως συγκεκριμένο που οριοθετεί τα πάντα, από την...καθεστυκιΐα τάξη μέχρι την "επανάσταση", προδιαγράφοντας τα...επιτρεπτά όρια της δράσης και της αντίδρασης. Αλλά και πως ο δήθεν "αντισυστημισμός" της ιδεολογικά απισχνασμένης "αριστεράς" έχει από καιρό τη λεγόμενη πολιτική και πολεμική του πτέρυγα, κάτι σαν καρικατούρα του τρόπου οργάνωσης του IRA στην Ιρλανδία με το ανάλογο πολιτικό και ένοπλο σκέλος του, που και τα δυο υπακούουν στην ίδια αρχή. Με τη φρασεολογία να προσαρμόζεται δεόντως κατά την περίσταση και τα συγκοινωνούντα δοχεία απροκάλυπτα πλέον ν΄αλληλοσυμληρώνονται, με την ένοχη συγκάλυψη όσων με πράξεις ή παραλείψεις προτιμούν να γίνουν επίορκοι παρά να πράξουν το αυτονόητο, για το οποίο ορκίσθηκαν ενώπιον θεού και ανθρώπων : το καθήκον τους.  Εκείνο που στ' αλήθεια προβληματίζει σοβαρά δεν είναι παρά η παχυδερμική ανοχή της κοινωνίας στο αποτρόπαιο φαινόμενο του ανοίγματος μιας επικίνδυνης πύλης προς την εθνική αλληλοσφαγή μέσα από μια παρανοϊκής έμπνευσης προπαγάνδα εις βάρος του Κινήματός μας. Απλοί πατριώτες ακροώνται ατάραχοι δηλωμένους διεθνιστές απάτριδες να τους... υπενθυμίζουν το... πατριωτικό χρέος τους απέναντι "στο φασισμό". Συντηρητικοί οικογενειάρχες, πολιτογραφημένοι σε όλες τις αριστεροκεντροδεξιές εκφάνσεις του πολιτικαντισμού, εν αφασία ακούν υπέρμαχους του ...γάμου των ομοφυλοφίλων να τους επισημαίνουν τον κίνδυνο για τις ...ηθικές αρχές της κοινωνίας από "το ναζισμό". Θρησκευόμενοι πολίτες καταπίνουν αμάσητη την προπαγάνδα συμπολιτών τους με διακηρυγμένη αθεϊστική στάση και θέση για καραδοκούντες "παγανιστές και σατανιστές" χρυσαυγίτες, με τη λεγόμενη "τέταρτη εξουσία", την υπόδουλη στα κρατικοδίαιτα εργολαβικά συμφέροντα ψευδοενημέρωση, να αναπαράγει καθημερινά τα ασύστολα συκοφαντικά, ανιστόρητα και αφιλόσοφα ψεύδη. Και μπροστά σ' αυτή τη γενικευμένη παράνοια, την ικανή να σαλέψει ανεπανόρθωτα τα μυαλά των ανθρώπων, ο τάχατες-τάχατες "πνευματικός" κόσμος των πανεπιστημίων της χώρας να σιγοντάρει συνειδητά την αντιποίηση της πραγματικότητας και να χειροκροτεί το ψεύδος εκείνο που θέλει να εμφανίσει τους Χρυσαυγίτες σαν εξωγήινα τέρατα, εγκυμονώντας τον κίνδυνο μιας επικίνδυνης κοινωνικής πόλωσης, ικανής να οδηγήσει σε νέο εθνικό διχασμό ή, σε ακόμη χειρότερες καταστάσεις, με ανυπολόγιστες για την πατρίδα συνέπειες. Πώς γίνεται, θα μου πείτε, η "πνευματική ελίτ" αυτού του τόπου να διαπράττει τέτοιο απνευμάτιστο σφάλμα ; Κάποιες μικρές απαντήσεις έδωσε ο μη ημέτερος ιδεολογικά μακαρίτης Δημήτρης Τσάτσος, όταν μιλούσε για "την μαζική είσοδο του συνόλου της νεοελληνικής αγραμματοσύνης στα πανεπιστήμια" ή όταν προσδιόριζε το πρόβλημα των πανεπιστημίων μας στον κίνδυνο τον προερχόμενο, "όχι από τον κακό, αλλά από τον μέτριο", κάτι που το βιώνουμε και στον καθημερινό -επαγγελματικό ή ο,τιδήποτε- βίο. Ούτε Συκουτρής, ούτε Βεζανής, ούτε Τσάκωνας... Μόνο δημοσιο-υπαλληλικά όντα, εγκλωβισμένα σ΄ένα πλέγμα πολιτικοοικονομικών συμφερόντων και τίποτε περισσότερο, απαξιωμένα στα μάτια των ίδιων των φοιτητών τους, νά 'χουν αναλάβει να στηρίξουν μια μεγαλειώδη στη σύλληψη Ιδέα. "Θάνατος οι λεροί κι' ασήμαντοι δρόμοι με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους", καθώς θα 'λεγε κι' ο ποιητής, το ίδιο και η λέξη πανεπιστήμιο σε σχέση μ' αυτούς που την εκπροσωπούν στη χώρα μας σήμερα. Να θες να συναρμόζεις ό,τι η εξειδίκευση κατακερμάτισε στην επιστήμη και να χτίσεις ένα Παν-επιστήμιον, να θες να συναρμόζεις ό,τι η εξειδίκευση κατακερμάτισε στην τέχνη και να χτίσεις ένα Πολυ-τεχνείον, είναι πράξεις που απαιτούν παρουσία ανθρώπων τεράστιου πνευματικού σθένους. Κι' ό,τι καλό υπάρχει σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, ηττάται σκανδαλωδώς και με τη...βούλα της επίσημης πολιτείας, στην ...αναμέτρησή του με το μέτριο που δε γνωρίζει ηθικούς φραγμούς στις όποιες συγκρούσεις για την αναιδή επικράτησή του. Και, ή σωπαίνει αηδιασμένο το καλό, ή παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς όπου θα διαπρέψει αλώβητο απ' ό,τι το συνθλίβει στη "μωρή κι' αχάριστη πατρίδα", με μια μικρή μόνο παρατήρηση στο λόγο του ποιητή από μας τους Χρυσαυγίτες : Δεν είν' η πατρίδα αχάριστη, που άλλωστε δε χρωστά σε κανένα. Απλά, έχουν έλλειμμα πατριωτισμού, όσοι προτάσσουν τη δική τους φθονερή μετριότητα, αποδιώχνοντας "σε τόπους αλλαργινούς" τα άξια τέκνα Της. Από πού λοιπόν θ' ακουστεί η φωνή της λογικής ;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ