1 σχόλιο:
Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ
Η συνάντηση ήταν
απρόσμενη στο φαρδύ πεζοδρόμιο δίπλα στο μνημείο πού 'χει στηθεί για τη
μάχη της Κρήτης. Πέντε νέα παιδιά, τρία αγόρια και δυο κορίτσια,
φοιτητές στο πανεπιστήμιο για τρίτη, απ' ότι μού 'παν αργότερα, χρονιά
φέτος στην πόλη μας τα δυο, για δεύτερη τα τρία, με μαλλί πλούσιο και
ντύσιμο απ' το λεγόμενο..."ελευθεριακό", με σταμάτησαν κάποιο απόγευμα
λίγο ... "κομπιασμένα" : "Είστε ο κύριος Οδυσσέας;" άκουσα τη φωνή ενός
νεαρού. "Προσπαθώ να είμαι κύριος μόνο του εαυτού μου, απάντησα, αλλ'
εν πάση περιπτώσει Οδυσσέα με λένε". Το βλέμμα τους διερευνητικό, μέχρι
γέλωτος γι' αυτόν που το δέχεται πάνω του, προσπάθησα όμως - όχι
εντελώς επιτυχώς- να μη γελάσω. "Σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω ;" τους
πρόφερα, προσπαθώντας να σπάσω το "κόμπιασμά" τους και την έκδηλη
αμηχανία της στιγμής. " Έχουμε ακούσει για σας κάποια πράγματα και θα
θέλαμε να σας ρωτήσουμε τον ίδιο" (το πηγούνι του νεαρού που μίλησε
ήταν ελαφρά σηκωμένο). "Καλά ή κακά;". "Για μας πολύ κακά. Πιο κακά δε
γίνεται" (το ύφος της κοπέλλας απέπνεε κάτι σαν ...αποφασιστικό παράπονο
για κάτι εντελώς απροσδιόριστο). "Δηλαδή;". " Ακούσαμε ότι είστε ο
πρώτος νεοναζί στην Κρήτη", συνέχισε η ίδια κοπέλλα. "Αυτό ήταν όλο;"
"Γιατί; χρειάζεται κι' άλλο;" ξανάπε ο προηγούμενος νεαρός, χαμηλώνοντας
το πηγούνι κάτω του φυσικού και με "τσιτωμένο" προς τα πάνω το βλέμμα. Η
αλήθεια είναι ότι (λέγοντας "δηλαδή αν ήμουν δεύτερος ή τρίτος τι θ'
άλλαζε;") δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα ...υποηχηρό γέλιο, που επειδή
δεν περιείχε ειρωνεία και συνοδευόταν από το πηγαία επιβαλλόμενο (αρκεί
να το νοιώθει κανείς) φιλικό ύφος κάθε μεγαλύτερου στην ηλικία απέναντι
σε νέα παιδιά, τους έκαμε, εκτός απ' το να γελάσουν κι' αυτοί, να
ανταποκριθούν θετικά στην πρόσκλησή μου να τους κεράσω εκεί κοντά έναν
καφέ. Η συζήτηση με τα πέντε παιδιά (που μου δήλωσαν "αναρχικοί")
επικεντρώθηκε σ΄ένα δικό μου κείμενο που απευθυνόταν στους "αναρχικούς"
του Ηρακλείου και περιέλαβε από ...μυστικισμό και σκληρό μέταλ μέχρι
...Μπακούνιν και Νικόλα Άσιμο με παρεμβολές από Δημήτρη Πικιώνη,
Καζαντζάκη και...Βαμβακάρη, χωρίς βεβαίως να απουσιάσει ο...Ρόζενμπεργκ
και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός.
Ο λόγος που αναφέρομαι σ΄αυτή τη συνάντηση δεν είναι το γεγονός αυτό
καθεαυτό. Το κάνω για να επισημάνω ότι νέοι άνθρωποι -με ειδίκευση
μάλιστα στις θετικές λεγόμενες επιστήμες- έχουν μια τόσο...άναρχη τάση
προσέγγισης τόσο πολλών ζητημάτων σε τόσο σύντομο χρόνο. Θυμάμαι μια
επισήμανση σε παλιό κείμενο του καθηγητή Γιανναρά ότι οι νέοι τελειώνουν
το Λύκειο χωρίς να έχουν μάθει να κάνουν δυο βασικά πράγματα: Πώς να
κρατούν σημειώσεις σε μια ομιλία και πώς να αντλούν την κεντρική ιδέα
από ένα κείμενο. Θα προσέθετα, ταπεινά, ότι δεν έχουν μάθει κάτι επίσης
βασικό : πώς να συζητούν. Κατά κανόνα οι συζητήσεις σ΄όλα τα πεδία των
δραστηριοτήτων του σύγχρονου νεοέλληνα, ξεκινούν από τον ...Φάντη και
καταλήγουν στο ...ρετσινόλαδο!, ή, εν πάση περιπτώσει, δεν καταφέρνουν
να καταλήξουν πουθενά. Είναι το βασικότερο πρόβλημα της "παιδείας" μας,
(προτάσεις, όπως του προαναφερόμενου καθηγητή, να διδάσκονται τα
μαθηματικά ως γλώσσα και η γλώσσα ως μαθηματικά ηχούν εις ώτα μη
ακουόντων), που στοιβάζει "εκπαιδευτική ύλη" άνευ λόγου στα κεφάλια των
μαθητών και δεν αφήνει αφενός μεν την κριτική σκέψη ν' αναπτυχθεί,
επιβάλλοντας την (εξ ανάγκης) πρόσκαιρη αποστήθιση, αφετέρου δε,
παράγει ένα γεγονός που αν συνδυαστεί με το σύγχρονο τρόπο ζωής στενεύει
τα περιθώρια των ανθρώπων να ...επεξεργάζονται με την πρέπουσα προσοχή
και να ταξινομούν σωστά τα προϊόντα της σκέψης τους.
Η φιλική πάντως συζήτηση (για να μην αφήσω σε αγωνία τους...περίεργους)
έληξε με ειλικρινή ανθρώπινα χαμόγελα (αυτό τουλάχιστον είναι παρήγορο),
με τη δική μου υπόσχεση να γράψω κάτι σχετικά με αυτά που συζητήσαμε
(κάποια στιγμή θα το κάμω) και τα παιδιά να...μη μπορούν να μου
υποσχεθούν ότι θα ανταποκριθούν στην πρόσκλησή μου να επισκεφθούν τα
γραφεία της Χρυσής Αυγής (όχι ως...διαδηλωτές - αυτό τουλάχιστον
υποσχέθηκαν ότι δεν θα το κάμουν).
12 Οκτωβρίου 2012
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου