"Αστείον και στη σύλληψι και στην εφαρμογή"...

Είναι στίχος αγαπημένος από ωσαύτως αγαπημένον ποίημα, αγαπημένου ποιητού και προπάντων αγαπημένον αφορών πρόσωπον της ιστορίας. Ιδανικός φιλέλλην ο Ιουλιανός, θέλει σκέψη πολλή αν δύναται να θεωρηθεί και Έλλην. Συγκρινόμενος βεβαίως προς το χατζηρωμέικο που επαίρεται για ...την του "Έλληνος" ιδιότητα, κάτι παραπάνω από Έλλην είναι ο αυτοκράτωρ. Και μέχρι τελευταίας πνοής, ο γράφων θα επαναλαμβάνει αυτό που ανέγνωσε σ' ένα από τα πρώτα τεύχη της Χρυσής Αυγής, ότι παραβάτες και λιποτάκτες της ελληνικής κοσμοθεωρίας είναι αυτοί που τον χαρακτηρισμό του "παραβάτου" εις αυτόν απέδωσαν. Ήτο και ..."χριστιανομαθημένος" όμως, ο Ιουλιανός. Εξ ου και η αγωνία του για την  (υποχωρούσα, μπροστά στην ανατολικήν επέλαση), ελληνικότητα,τον οδήγησε στην απεγνωσμένη ιδεο-σχηματική σύλληψη μιας "εθνικής εκκλησίας", οργανωμένης στα πρότυπα της χριστιανικής, εγχείρημα το οποίον δια του (αποτελούντος τον τίτλον του κειμένου) στίχου, δεόντως ο ποιητής αξιολογεί . Όμως οι των αρχαίων Ιερών λειτουργοί "Έλληνες ήσαν τέλος πάντων", όπως σοφώτατα, στο εν λόγω ποίημα, ο Κωνσταντίνος Καβάφης επισημαίνει, το "μηδέν άγαν" υπενθυμίζων στον αυτοκράτορα. Κι' εν τέλει, "αυτοκρατορίας" ηγούμενος τις κι' όχι "πόλεως", άραγε μπορεί να προτείνει διάφορον τι του ...προταθέντος ; Να επιχειρεί να αντιληφθεί την ουσίαν της παρ' αρχαίοις θρησκευτικότητος, ένας εθισμένος στα ναζωραιϊκά κηρύγματα και ωσαύτως οργανωτικά πρότυπα, είναι (καίτοι ...πεζόν το παράδειγμα), ως ...να επιχειρεί ο τραβεστί τον γυναικείον να βιώσει οργασμόν. Κι' εντέλλει, Ιερότης και "αγιότης" είναι ασύμβατες έννοιες, για τον απλούστατο λόγο πως το Ιερόν περιλαμβάνει το "βέβηλον", ό,τι δηλαδή ως ..."κακόν" από την "αγιότητα" εις το ...πυρ εξοβελίζεται το ...εξώτερον, το οποίον ομοίως ως ...εσώτατον αντιλαμβάνεται όποιος προτάσσει τα Ιερά έναντι των ..."αγίων", με την ουσιώδη αυτή διαφορά και στα περί των οργανωτικών ζητημάτων ορώμενη. Δεν είναι, αγαπητέ αναγνώστη, κάποια (γενική ή ειδική) περί της θρησκευτικότητος ανάγκη αναφοράς που προκάλεσε τη χρήση του ανωτέρω ιστορικού παραδείγματος. Είναι η επικαιροποιημένη τρέχουσα αναγκαιότης που την προκάλεσε. Όπως και επικαιροποιημένη είναι η σχέσις των σύγχρονων χριστιανομαθημένων "δωδεκαθεϊστών",  η παράγουσα την εν κρανίω τρικυμία στους αφελείς ..."ιδανικούς κι' ανάξιους εραστές" (καθώς θα 'λεγε κι' ο μακαρίτης ποντοπόρος ποιητής Καββαδίας, της αυτοκτονικής διαθέσεως των ανωτέρω  επισημανθείσης ευστόχως) του αρχαίου κάλλους, αλλά και πάλιν δεν έχει να κάμει με γραφικούς ...αρχαιοπλήκτους η αναφορά. Με τις αποκομμένες από το εθνικιστικό βίωμα "δημοκρατικές" "συμβουλές" για τον τρόπο λειτουργίας και δράσης του Κινήματός μας έχει να κάμει. Στους (αποκλειστικά και μόνον καλοπροαίρετους)  "συμβουλάτορες" αναφερόμενος, δεν βρίσκω πιο εναργές στην ιστορία παράδειγμα, από την αυταπάτη του ιδανικού Ιουλιανού. Σ' όσους μας συμβουλεύουν, από Κίνημα να μετεξελιχθούμε ...σε κόμμα, προκειμένου "να καταστήσουμε βιώσιμη" (δήθεν) την ...προοπτική επικράτησης... Γιατί ; Για να προαναγγείλουμε του ..Θεοδοσίου την έλευση, χτυπημένοι πισώπλατα από δόρυ "συμμάχου" ; 

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

      Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ