ΠΕΡΙ ..."ΑΚΡΩΝ"
Μου 'ρχεται συχνά στο μυαλό μια ιστορία απ' το χωριό του πατέρα μου, με
τον μεθυσμένο της προηγούμενης νύχτας που ...δεν αισθανόταν καλά την
επαύριο. "Μαχμουρλούκι (είναι το γνωστό στη "γλώσσα" της νεολαίας
"χανγκόβερ") έχεις" αποφάνθηκε ο γείτονας, με τον ...μετα-μεθυσμένο να
αυτο-αποφαίνεται πως ..."δεν έχει μαχμουρλούκι, αλλά πονοκέφαλο και
ζαλάδα", για να λάβει την εκ νέου απάντηση σε άψογα κρητικά "ντα ίντα
θαρρείς πως είναι το μαχμουρλούκι, κιανά βούι να σε κουτουλήσει;".
Έχουμε ξαναμιλήσει για την, χαρακτηρίζουσα την εποχή μας, ασυμφωνία
σημαίνοντος και σημαινομένου, από τούτο το βήμα. Είναι όταν ο όρος
απεξαρτάται από το αντικείμενο προσδιορισμού, μόνο που εδώ συμβαίνει
ακριβώς το αντίστροφο : Έχουμε την πλήρη επίγνωση του σημαινομένου (εν
προκειμένω συμπτώματος), έχουμε όμως και μια πεισματική άρνηση να
αποδοθεί ο σωστός όρος προσδιορισμού, "ίσως" από μιαν εξίσου πεισματική
εμμονή στην άρνηση παραδοχής του αιτίου που προκάλεσε το σύμπτωμα. Έχει
πολλές αιτίες ο πονοκέφαλος κι' η ζαλάδα κι' είναι "φυσικό", μέσω...εν
αμαρτίαις προφάσεων, να μην ανατρέχει κανείς στη ...χθεσινοβραδυνή
συμπεριφορά του, για την οποία προφανώς δεν είναι και τόσο ...περήφανος.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στην πολιτική, όπου ο χαρακτηρισμός του
"ακραίου" θεωρείται κατά κανόνα προσβλητικός: Κανείς δεν
αυτοχαρακτηρίζεται "ακραίος", ο όρος τόσο "ακροδεξιά" όσο και
"ακροαριστερά", ανήκει πάντοτε στην ορολογία του "αντιπάλου", στο
στημένο παιχνίδι της...παραταξιοποίησης. Κι' αυτό είναι προς τούτο
ορθόν, ότι το ακραίον αποτελεί μέρος αναπόσπαστο του...κορμού. Και στην
κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, ο εν λόγω κορμός (άλλως το προσφάτως
επονομαζόμενον "συνταγματικό τόξο") είναι το ίδιο το σύστημα εξουσίας.
Θα 'ταν κατά πολύ σοφώτερον λοιπόν, οι όροι "ακροδεξιά" και
"ακροαριστερά" να αποδοθούν επί το ορθότερον ως "ακρο-συστημισμός". Όμως
αυτό δεν γίνεται "επισήμως", απλά και μόνον διότι, των αναλογιών
τηρουμένων βεβαίως, το ψυχολογικό κίνητρο του παράγοντος του όρους της
"πολιτικής" δεν είναι, εν προκειμένω, διαφορετικής ποιότητος από πλευράς
ειλικρίνειας, παρά μόνον από πλευράς χαρακτηριστικών, από το αντίστοιχο
της παραγόμενης από την μετα-μέθην ψυχολογίας, όπου απαιτείται συχνάκις
το ...άλλοθι για όσα πράγματα δεν μπορεί να 'ναι (πολιτικά) υπερήφανες
πάντα οι παρατάξεις. Πρόκειται επακριβώς περί κινήτρου άκρως ψυχολογικού
με εμφανή την υστεροβουλία, ενίοτε δε και την ...χαζομάρα. Μόνον που
στην περίπτωση του μετα-μεθυσμένου, είναι ανθρωπίνως κατανοητή μια
τέτοια στάσις, "απενοχοποιητικά" απευθυνόμενη στην ...ψυχολογία του
εαυτού του. Κάτι που δεν συμβαίνει στην πολιτική : Όταν η "δεξιά" ή η
"αριστερά" ...παραφέρονται μέσα στη "μέθη" που γεννά ο φανατισμός και η,
ένεκα συνθηκών, αναγκαιότητα να ...πέσουν οι μάσκες της
"μετριοπάθειας", παράγουν κατόπιν μια "επιχειρηματολογία" απευθυνόμενη
στην ψυχολογία του κοινού ανθρώπου, σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθούν
τα αδικαιολόγητα, με εμφανή την πρόθεση απενοχοποίησης (στην αρχή
αποκλειστικά εις βάρος των "άλλων"), ως απολογητές των επιλογών τους.
Και επειδή δεν μπορούν να αναγάγουν τις ευθύνες για τα (κατά κανόνα
τραγικά εν ακρότητι) αποτελέσματα μόνον στους "άλλους", δημιουργούν
..."αποπαίδια" της δικής τους παράταξης : είναι οι στιμμένες
λεμονόκουπες του συστήματος, οι βγαλμένες μέσ' απ' τα σπλάχνα τους, οι
προορισμένες για τη ...βρώμικη δουλειά, οι επαινόμενοι την ώρα της
"μέθης" και αποκηρρυττόμενοι την "επαύριον" : είναι οι ..."ακραίοι". Το
χειρότερο όμως απ' όλα είναι πως στη μεθοδευμένην ετούτη εξαπάτηση,
διαπράττουν το μέγα ανοσιούργημα της ετερο-προσδιοριστικής
"ιδεολογικοποίησης", φευ, τούτων των "άκρων", που στην πραγματικότητα
δεν είναι παρά μια ευκαιριακή έκφανση της δικής τους "ιδεολογίας",
άρρηκτα δεμένης με τον "ιδεολογικό" κορμό και τίποτε περισσότερο από μια
ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ευκαιρίας...
Υ.Γ. Δεν έχει σκοπό τούτο το κείμενο να συστήσει ...μετριοπάθεια, που
δεν είναι κι' αυτή παρά μέρος της ίδιας ευκαιριακής "λογικής" του
συστήματος, της ίδιας μήτρας που, εξίσου τυχοδιωκτικά, γεννά και τα
"άκρα". Είναι μια προτροπή για την απαρασάλευτη προσήλωση στον ΕΝΑΝΤΙΟΝ
ΟΛΩΝ αγώνα μας και στην άρνησή μας να μας υποδείξουν "άλλοι"
..."εχθρούς". Εχθρός μας είναι στο σύνολό του το σύστημα, στις όποιες
("μετριοπαθείς" ή "ακραίες") εκφάνσεις του. Είναι ένα μήνυμα
συστράτευσης στην ιδέα του έθνους, έτσι όπως ΠΟΙΗΤΙΚΑ την προσδιόρισαν
τα παιδιά που γράφουν στους τοίχους πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΔΕΞΙΑ", ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
"ΑΡΙΣΤΕΡΑ", ΜΟΝΟ ΚΟΚΚΑΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ!
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου