ΕΝΑΣ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΑΚΗ

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

ΕΝΑΣ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΑΚΗ

Δεν είναι ανάγκη αόριστη που μ' έκαμε να ξεκινήσω συντάσσοντας τούτες τις γραμμές. Είναι ένας ιδεατός πόθος απέριττα συμβολιστικός που αναδύεται μέσα από την ποίηση του συναγωνιστή μας, που σου γεννά την ανάγκη να κοινωνήσεις την ιδέα. Να μείνεις ζωντανός μέσα στη γενικευμένη επέλαση της σήψης, να μείνεις πολεμιστής μέσα στην αποθέωση της ηττοπάθειας, θέλει "νου και καρδιά και χέρι" που ο Παλαμάς ενώνει σαν ιερή τριάδα για το γκρέμισμα, εκείνων μόνο των γκρεμιστάδων που 'ναι μαζί και χτίστες γι' αυτό και δικαιούνται να 'ναι και γκρεμιστές. Συνοψισμένη σε τριανταέξι στιχουργήματα με τ' όνομα "Σκοτεινές Σημειώσεις", την πρώτη ποιητική συλλογή του, που κυκλοφόρησε το 2010 από τις αθηναϊκές εκδόσεις "Γαβριηλίδης", η ιδέα που αποκαλύπτεται με πείσμα κατατρεγμένου θεού μέσα απ' τον λόγο του ποητή, κομίζει την ελπίδα μιας ολόκληρης κοινωνίας μοναχικών νοσταλγών του απόλυτου που, ευτυχώς ματαιοπονώντας, ανίερα και υβριστικά δοκιμάζει να ...σχετικοποιήσει το κτήνος της παρακμής. Πάντα έβλεπα με επιφύλαξη την αναίδεια των "αναφορατζήδων δασκαλοτσούσηδων", καθώς θα 'λεγε κι' ο Περικλής Γιαννόπουλος, να "αναλύουν κ' επεξηγούν " την έκφραση των ποιητών, σάμπως και μάθαιναν στους μαθητές τους γεωγραφία. Ανυποψίαστοι για τη συμβολική του χάρτη που κάνει τις ηπείρους να μοιάζουν βραχονησίδες ακατοίκητες και τις νήσους ωκεανούς, οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης καμώνονται τους σοφούς, προσκολλημένοι στο αντικείμενο, με τα άμετρα υποκείμενα της έκφρασης ν' απουσιάζουν επιδεικτικά, δια της απουσίας τους λάμποντας και καγχάζοντας μπροστά στη γελοιότητα του ... "τι μας λέει εδώ ο ποιητής". Σαν αγγαρεία βαρυστομαχιασμένου γυμναστή που μέσα από την εκνευριστική του σφυρίχτρα, σε κάνει να σιχαθείς (όπως, τηρουμένων των αναλογιών, θα 'λεγε κι' ο Νίκος Τσιφόρος, σαν τον πελάτη βρεττανικού μπουρδέλου μια για πάντα δυο πράγματα, α.το γδύσιμο και β.τον έρωτα), την άσκηση του σώματος, έτσι κι' ο "διδάσκων την ποίηση" ευνουχίζει τον ακροατή-μαθητή του, στερώντας του το αισθητήριο της μέθεξης με τον λόγο. Γι' αυτό και δεν θα αναπαράγω την απρέπεια της "ανάλυσης" των στίχων που ο συναγωνιστής Μιχάλης Χατζάκης κοινωνεί προς όσους ζωντανούς θελήσουν να γευτούν τη ζωοδότρα αλμύρα των απύθμενων ωκεανών της ιδέας. Μην πάει ο νους σου αναγνώστη τούτου του ετεροχρονισμένου προλόγου, που θα 'θελα να 'χα γράψει αν οι συνθήκες επέτρεπαν την προτέρα της έκδοσης γνωριμία μου με τον ποιητή, στις "στρατευμένες τέχνες" των ιδεολογικών αντιπάλων μας. Τα "αλλότρια κρίνοντες εξ ιδίων", αναζητούν ανάλογα της δικής τους ύβρεως κίνητρα πίσω απ' το φακό της Ρίφενσταλ, ή τη σμίλη του Μπρέκερ. Κι' αυτό γιατί, εθελοτυφλώντας μπροστά στην Α-λήθεια, επιμένουν να αγνοούν πως πίσω από κάθε ειλικρινή κατάθεση ψυχής, πίσω από κάθε απέκδυση της χυδαίας σκοπιμότητας, λαμβάνει χώρα η έμπνευση η πηγάζουσα από τον μυστικόν ου-τόπον της συμπαντικής αρμονίας, της παντοειδώς απουσιάζουσας από τα δικά τους εφήμερα σχέδια-καρικατούρες. Κι' εδώ εδράζεται η φύσις που "κρύπτεσθαι φιλεί" κι' επιχειρεί να αποκαλυφθεί μέσα από την ποίηση του συναγωνιστή : βέβηλες ηδονές, κρύες φασματικές μάζες, κρυστάλλινες προβολές αστέρων, ακάθαρτες νοημοσύνες, λεγεώνες ιπτάμενων τρωκτικών, φρικιαστικοί ναοί μαύρων πόλεων, ηλιαχτίδες καίουσες την ψυχή, θαμπές φιγούρες και χλωμά φαντάσματα που σβήνουνε στο πρώτο φως της μέρας, αγκαλιάζονται σε μιαν ατέρμονην εναλλαγή με τους κατοίκους της έρημης πόλης και τις ολάνθιστες άκανθες που στυλώνονται μπροστά μας, θρεμμένες από την ερημιά με σάρκες όσων διάβηκαν την κόλαση της λήθης και Μέλας Ανθός προσφέρεται πάντα στους μη επιζητούντες τη γλυκανάλατη "δικαίωση". Εδώ είναι που αναπόδραστα προκύπτει η απορία κατά πόσον η υποκειμενική θέαση μέσα από ειδικά στοιχεία της επί μέρους ύπαρξης του δημιουργού, μπορεί να ενταχθεί μέσα στα πλαίσια μιας γενικής ιδέας αξιούσης έναν ευρύτερο του προσωπικού στόχο. Απλούστατα, αγαπητέ αναγνώστη, το ίδιο αναπόδραστα θα επιστρέψουμε για την απάντηση σ' όσα για χτίστες και γκρεμιστές κι' ό,τι για την απέκδυση της σκοπιμότητας προείπαμε : κοινός τόπος κάθε δημιουργού ιδεαλιστή, που λαμβάνει τα ερεθίσματα υψηλής έκφρασης μέσα από τούτη την αφιλόξενη γι' αυτόν εφήμερη χυδαιότητα του γκροτέσκο περίγυρου, δεν είναι άλλος από τη χώρα των ιδεών, που ο παθιασμένος αγώνας μας θέλει να καταστήσει απτή πραγματικότητα, μέσα από μια καθαυτό πολιτικήν προοπτική απελευθέρωσης των έγκλειστων του σπηλαίου στο άπλετο φως του ανίκητου Ήλιου, του ζωοδότη θεού πάντων των Ελλήνων...

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ
Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ