Η "ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ" ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΗΓΕΤΗ.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Η "ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ" ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΗΓΕΤΗ.

Όταν ο Πλάτων διατύπωνε το ΟΥΚ ΕΞ ΑΛΛΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΥΡΑΝΝΙΣ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ Ή ΕΚ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει απλά πως Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ασφαλώς δεν είχε κατά νουν την σημερινή παρλαμεντική (parliament =κοινοβούλιο) εκδοχή του πολιτεύματος, δηλαδή την κατ' ευφημισμόν "δι' αντιπροσώπων έκφραση της βουλήσεως των υπηκόων ενός κράτους". Ο μέγας φιλόσοφος, ως οξυδερκής παρατηρητής των τεκταινομένων της εποχής του, επεσήμανε απλώς τη διαμόρφωση  μέσω της πλειοψηφικής διαδικασίας λήψης των αποφάσεων, των συνθηκών εκείνων που κατά καιρούς γεννούν την ανάγκη συγκέντρωσης των εξουσιών στα χέρια λίγων ή και ενός προσώπου, προκειμένου να μην επέλθει η καταστροφή της πολιτείας, ως απόρροια της ελλείψεως λογικής, όταν το σύνολο των πολιτών μετατρέπεται σε άμορφη μάζα ικανή να "άγεται και φέρεται" κατά το δοκούν πονηρών δημαγωγών που απευθυνόμενοι στο ΘΥΜΙΚΟΝ ή στα κατώτερα ένστικτα των ανθρώπων, μπορούν να οδηγήσουν την Πολιτεία στον όλεθρο. Αυτό βεβαίως εμπεριέχει και τον κίνδυνο, ο τύραννος που θα προκύψει ως ...σωτήρας να είναι ο ίδιος ο δημαγωγός. Και το ιλαροτραγικόν της υπόθεσης ότι οι ίδιοι οι "λαλίστατοι" διεκδικούντες το ..."δικαίωμα γνώμης" πολίτες επιζητούν..."κατά μόνας" ενίοτε την έλευση του τυράννου ως "λύση για τα δεινά της πολιτείας" (κάτι σαν το γνωστό..."δεν βρίσκεται ένας λοχίας;"), πανικόβλητοι μπροστά στο επαπειλούμενο κοινωνικό χάος, αλλά και από την εσωτερική ανάγκη να αποποιηθούν τις προσωπικές τους ευθύνες για τη διαμορφωθείσα απεχθή (και επαχθή βεβαίως) δυσβάστακτη πραγματικότητα. Ο καιρός θα κυλήσει, οι ίδιοι οι τότε φωνασκούντες θα νοσταλγήσουν την περίοδο της ..."ελευθερίας της έκφρασης" και (πάλιν αποποιούμενοι τις δικές τους ευθύνες για την έλευση της τυραννίας), θα ξεχυθούν στις οδούς της οχλαγωγίας για να γιορτάσουν την...επανέλευση της δημοκρατίας, μέχρι να ξαναγεννηθεί η ανάγκη του τυράννου και ούτω καθεξής.

Στη σημερινή "παρλαμεντική" εκδοχή της Δημοκρατίας, πέραν των περιπτώσεων κάποιων ανίσχυρων "κρατών"-δορυφόρων των ισχυρών ( κατ' ουσίαν προτεκτοράτων όπου οι τύραννοι λειτουργούν ως εγκάθετοι των εξωτερικών αφεντικών - πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων) η ανάγκη ελεύσεως τέτοιου είδους τυράννων-σωτήρων στην πράξη δεν υφίσταται. Και τούτο όχι διότι ο "παρλαμεντισμός" είναι το...επιτυχημένο πείραμα δημοκρατίας, αλλά διότι είναι αυτή καθαυτή η έκφραση της ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ, η σημερινή εκδοχή της. Πίσω από την περίφημη "αρχή της αντιπροσώπευσης" δεν κρύβεται παρά η φίμωση της έκφρασης των πολιτών μέσα από την ανάδειξη ελεγχόμενων από το κυρίαρχο σύστημα επικεφαλής διαφόρων φατριών που καλύπτουν ένα ευρύτερο φάσμα οικονομικών, τοπικιστικών, συντεχνιακών και (στην καλύτερη περίπτωση) ιδεοληπτικών συμφερόντων. Πονηρά οι κρατούντες πείθουν τον υπήκοο, ότι εκφράζεται δια μέσου άλλων και μηχανεύονται χίλια δυο προσχήματα προκειμένου ο υπήκοος να μην αντιληφθεί ότι υποβάλλεται στον έσχατο αυτοεξευτελισμό εκχωρώντας σε τρίτους το δικαίωμα να... σκέφτονται για λογαριασμό του, μέσα σε μια πραγματικότητα εξαφάνισης του ατόμου στην απρόσωπη μάζα, μετατρέποντάς το σε ψηφοφόρο, με την ψήφο αυστηρά να καταμετράται αντί να ζυγίζεται και την ατομική άποψη να διαλύεται στη δίνη μιας άνωθεν εντέχνως διαμορφούμενης..."κοινής γνώμης", που δεν προκύπτει ως προϊόν συλλογικής έκφρασης της κοινότητας αλλά ως αποτέλεσμα απεινούς καθεστωτικής προπαγάνδας που λαμβάνει ενίοτε το χαρακτήρα ακατάσχετης κινδυνολογίας, ενσπείροντας το φόβο σε περίτρομους για τυχόν θεμελειακά διαφορετική πολιτική πρόταση υπηκόους. Και (ω του θαύματος!) όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για το κυρίαρχο σύστημα, οι τεχνητές δήθεν διαφορές (γνωστές ως ...πλουραλισμός) των  αβανταδόρων ψευδοαντιπάλων του καθεστώτος, πετούν τις μάσκες της ψευδεπίγραφης διαφορετικότητας και συντάσσονται σε μια ενορχηστρωμένη κινδυνολογία ενάντια στον...θρασσύτατο αμφισβητία της καθεστωτικής "μακαριότητος", που δεν είναι άλλον τι, από το πνευματικό τέλμα εντός του οποίου σαπίζει αργά και σταθερά η προοπτική της πραγματικής πολιτικής ελευθερίας. 

Απέναντι σ ' αυτήν ακριβώς την πνευματική αποτελμάτωση ορθώνεται σήμερα η ιδεολογική πρόταση του Λαϊκού και Κοινωνικού Εθνικισμού, το λαϊκό κράτος της εθνικής κοινότητας, που ως ζων οργανισμός λειτουργεί αρμονικά και  εκφράζεται στο πρόσωπο του ΗΓΕΤΗ. Αυτού που ενσαρκώνει τη διαχρονική βούληση της φυλετικής ψυχής, ενώνοντας σε "σφιχτοδετά κρατημένη  αρμονία"  τις παρελθούσες, παρούσες και μέλλουσες φυσικές υπάρξεις προσώπων του λαού μας. Ένα λαϊκό κράτος όπου οι ψήφοι των πολιτών ζυγίζονται και δεν υποβάλλονται στον ευτελισμό της... καταμέτρησης, μια οργανικά δομημένη κοινότητα που πεισματικά αρνείται τη μπακαλίστικη λογιστική της ποσόστωσης σ' ό,τι αφορά την αέναη ιστορικότητα της πατρίδας μας. Πού βρίσκεται η φιλοσοφική βάση αυτής της αντίληψης; Στον τρόπο ακριβώς που αντιλαμβάνεται την έννοια της Ιστορίας η Ιδεολογία μας: Σε πείσμα των παντοειδώς εκπεφρασμένων εκφάνσεων του κυρίαρχου συστήματος, αρνούμαστε, συνέλληνες, να δούμε την Ιστορία ως (αρχή, μέση και τέλος έχον) πεπερασμένο μέγεθος, αλλά ως μιαν αέναη πρόκληση δράσης, σ' έναν κόσμο που δεν είναι παρά "μέτρα απτόμενον και μέτρα αποσβεννύμενον,  αείζωον πυρ".  Έναν κόσμο πραγματικής ελευθερίας,  όπου δεν χωρούν ούτε τύραννοι, ούτε..."αρχές της πλειοψηφίας".

                                                                                                                                                                    ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

                                                                                                                                                                         Τ.Ο. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ